Her Şey Çok Mükemmel, Bir Tek Ben mi Yoruldum?

Geçen gün telefon ekranındaki günlük kullanım süreme bakarken bir an kendimle göz göze geldim. Hani öyle büyük bir aydınlanma değil, tamamen suçluluk duygusuyla karışık bir duraksama. Gün içinde kaç kez ana sayfayı yenilediğimi, kaç kişinin kusursuz kahvesini, milimetrik düzenlenmiş çalışma masasını ya da sanki hiç pazartesi sendromu yaşamıyormuş gibi gülümsediği fotoğrafları izlediğimi hesaplayamadım bile.

Herkes bir şeylerin en doğrusunu biliyor, en sağlıklı yemeği pişiriyor, en verimli sabah rutinini uyguluyor. Peki biz ne yapıyoruz? Genelde o kusursuz hayatların arasında kendi bardağımızdaki lekeyi ya da yarım kalmış işlerimizi düşünüp hafif bir vicdan azabı çekiyoruz.

Bize sürekli bir şeyleri yakalamamız gerektiği söylendi: Trendleri, gündemi, yeni çıkan dizileri, kişisel gelişimi... Ama kimse "Bugün de hiçbir şey yapma, sadece dur" demedi. Ekranı kapatıp tavanı izlemenin, bir arkadaşla saatlerce hiçbir yere varmayan saçma sohbetler etmenin "vakit kaybı" sayıldığı garip bir döneme denk geldik.

Oysa hayat, o filtreli fotoğrafların ardındaki dağınıklıktan ibaret. Kahvenin soğuması da insana dair, sabah alarmı üç kez ertelemek de. Belki de biraz vitesi küçültüp kendimize "Her şeye yetişmek zorunda değilsin" deme zamanımız çoktan gelmiştir. Çünkü dürüst olalım; hepimiz aynı koşuşturmanın içinde biraz yorulduk ve bunda utanılacak hiçbir şey yok.