KELİMELERİMİZİ KAYBEDERKEN FARKINDA MIYIZ?
Bir kelimeyi hiç kullanmamak, onu tamamen yok eder mi?
Belki hemen değil.
Ama yıllar boyunca kullanılmayan kelime, önce günlük hayattan çekilir; sonra hafızalardan uzaklaşır.
Bir süre sonra o kelimenin ne anlama geldiğini bilenlerin sayısı azalır.
İşte dil böyle sessizce değişir.
Bugün konuşmalarımıza baktığımızda Türkçe ile başka dillerin kelimelerinin yan yana geldiğini görüyoruz.
Teknolojiyle birlikte yeni kavramların hayatımıza girmesi son derece doğal.
Dünya küçüldü.
İletişim hızlandı.
Diller birbirinden etkileniyor.
Bütün bunlar hayatın doğal akışı.
Fakat asıl düşünmemiz gereken başka bir konu var:
Kendi dilimizde karşılığı bulunan bir kelimeyi kullanmak yerine sürekli yabancı kelime kullanmayı neden tercih ediyoruz?
Bazen alışkanlıktan.
Bazen moda olduğu için.
Bazen daha modern göründüğünü düşündüğümüz için.
Oysa bir dilin gücü, yalnızca sözlükte bulunan kelime sayısıyla ölçülmez.
O dili konuşan insanların kendi kelimelerine ne kadar sahip çıktığı da önemlidir.
Türkçenin binlerce yıllık büyük bir söz varlığı var.
Bu söz varlığının içinde yalnızca günlük konuşma kelimeleri bulunmuyor.
Bilim var.
Sanat var.
Felsefe var.
Edebiyat var.
Gelenek var.
İnanç var.
Günlük hayatın yüzlerce yıllık tecrübesi var.
Bir kelimeyi yaşatmak, bazen o kelimenin taşıdığı kültürü de yaşatmaktır.
Bu nedenle Dil Bayramı’nda kendimize basit bir soru sorabiliriz:
Bugün kaç Türkçe kelime kullandım?
Daha önemlisi:
Çocuklarıma kaç Türkçe kelime öğrettim?
Dilimize sahip çıkmak, bütün yabancı kelimeleri hayatımızdan çıkarmak anlamına gelmez.
Dünyaya kapanmak hiç değildir.
Tam tersine, dünyaya açık olurken kendi sesimizi koruyabilmektir.
Başka dilleri öğrenelim.
Başka kültürleri tanıyalım.
Dünyanın biliminden, teknolojisinden ve sanatından yararlanalım.
Ama bütün bunları yaparken kendi dilimizi ikinci plana itmeyelim.
Çünkü dil, yalnızca konuştuğumuz şey değildir.
Dil, kim olduğumuzu da anlatır.
Kelimelerimizi koruyalım.
Çünkü bazı kelimeler sözlükte değil, milletin hafızasında yaşar.