Yüz Yıllık Çınar, Bitmeyen Bir Sevda: 29 Ekim ve Atatürk’ün Mavi Gözlü Düşü
Bazı tarihler vardır; takvimdeki sıradan bir sayının, akıp giden zamanın sıradan bir diliminin çok ötesine geçer. O tarihler bir milletin göğsünde atan ortak bir kalbe, teneffüs ettiğimiz her serbest nefesin görünmez mimarına ve geleceğe doğru atılan sarsılmaz bir adıma dönüşür. 29 Ekim işte böyle bir gündür. Zamanın tozlu ve yıpratıcı yaprakları arasından sıyrılıp her yıl aynı tazelikle, aynı mağrur gururla ve derin bir minnet hissiyle ruhumuza dokunan; yalnız bir geçmişi değil, hürriyetle kâğıda dökülmüş lekesiz bir geleceği müjdeleyen kutsal bir şafaktır.
Masa başından bakıp hayatın gündelik koşturmacalarına, küçük telaşlarına ve ekranların yorucu gürültüsüne daldığımızda bazen bu büyük gerçeği kanıksamış gibi oluruz. Oysa bugün bu topraklarda başımız dik yürüyebiliyorsak, aldığımız her nefeste bir mecburiyetin veya vesayetin değil, tam bağımsızlığın tadı varsa; bu, 1923’ün o soğuk ve rüzgârlı sonbaharında verilen tarihî bir iradenin eseridir. Cumhuriyet, sadece kitaplarda yazan bir yönetim biçimi değildir; yokluğun, imkânsızlığın ve yorgunluğun tam ortasında filizlenen devasa bir inancın, toprağa düşen binlerce gencecik ömrün ve yok edilmek istenen bir milletin küllerinden ayağa kalkış destanıdır.
Ve bu destanın her satırında, her cümlesinde, her noktasında silinmez bir imza vardır: Gazi Mustafa Kemal Atatürk. Onun adı, bu millet için sadece bir liderin adı değil; karanlığın ortasında çakan bir şimşek, umudun hiç tükenmeyen ışığı ve bir vatanın kaderini değiştiren çelikten bir iradedir. Mavi gözlerinde Çanakkale’nin direnci, Sakarya’nın inancı, Dumlupınar’ın zafer müjdesi taşınan o dâhi; çökmüş bir imparatorluğun harabeleri arasından, 'Milletin bağımsızlığını yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır' diyerek yola çıktığında, arkasında sadece yüreği vatan sevgisiyle yanan inançlı bir halk vardı.
Atatürk sevgisi, bizler için zamanın eritemediği, nesiller geçtikçe daha da köklenen, hararetini hiç kaybetmeyen kutsal bir sevdadır. O sevda; Sivas’ın, Erzurum’un dik duruşunda, Kocatepe’de dikilen o yalnız siluetin düşünceli bakışlarında ve 'Yarın Cumhuriyet’i ilan edeceğiz' derkenki o sarsılmaz inancında saklıdır. O, bu millete sadece bir vatan ve bir yönetim biçimi bırakmadı; kul köle olmaktan kurtarılmış onurlu bir kimlik, fikri hür, vicdanı hür bireyler olma haysiyetini armağan etti. İşte bu yüzden Atatürk’ü sevmek; kalıplaşmış sözlerin çok ötesinde, onun aydınlık vizyonuna, bilime, sanata, akla ve özgürlüğe olan inancına tutkuyla sarılmaktır.
O yılları zihinde canlandırmak, sadece sararmış fotoğraf karelerine bakmak ya da tarih sayfalarını karıştırmak değildir. O karlı yollarda, yalınayak kağnı çeken anaların yorgun ama dirayetli adımlarını hissetmektir. Cephede son kurşununu sürerken geride bırakacağı vatan toprağını ve doğacak çocukları düşünen gençlerin gözlerindeki o kararlılığı idrak etmektir. Dört bir yanı işgal edilmiş, orduları terhis edilmiş, tarlaları yakılmış ve 'artık bittiler' denilen bir halkın; 'Geldikleri gibi giderler' diyen o büyük liderin izinde, imkânsızı imkâna dönüştürmesidir 29 Ekim. Yokluktan bir memleket, harabelerden gencecik ve dipdiri bir Cumhuriyet çıkarmak, insanlık tarihinin gördüğü en zarif, en asil başkaldırıdır.
29 Ekim 1923 akşamı Ankara’da Meclis kürsüsünden yükselen 'Türkiye Devletinin hükümet şekli, Cumhuriyettir' kararı, sadece bir hukuki metnin oylanması değildi. O ses; asırlardır imtiyazsız, kimsesiz bırakılmış kitlelerin kimsesi olan, köylüsünden aydınına kadar her bir evlada bu ülkenin eşit ve asil bir ferdi olduğunu haykıran, tebaalıktan onurlu bir yurttaşlığa geçişin müjdesiydi. Cumhuriyet; fermanların değil, halkın iradesinin egemen olduğu; kimsenin kimseye kul köle olmadığı, insan gibi yaşamanın ve kendi kaderini tayin etmenin adıydı.
Bugün 29 Ekim’de al bayrağımız gökyüzünde mağrurca dalgalanırken içimizde kabaran o tarifsiz duygu, işte o büyük mirasın ve Atatürk’ün bize emanet ettiği o mukaddes ışığın sorumluluğudur. Ağaçların yapraklarını döktüğü bir sonbahar gününde, bir milletin yeniden bahara uyanışını kutlamaktır 29 Ekim. Okul bahçesinde İstiklal Marşı’nı okuyan küçük bir kız çocuğunun gözündeki gurur dolu ışıkta, fabrikada çarkı döndüren işçinin alnındaki terde, tarlasını sürerken gökyüzüne bakan çiftçinin nasırlı ellerinde ve gece vakti dondurucu soğukta vatan nöbeti tutan askerin cesaretinde Cumhuriyet hâlâ canlıdır; Atatürk’ün fikirleri ve sevgisi hâlâ kalplerimizde dipdiri yaşamaktadır.
Bizler; bu topraklara özgürlük mührünü vuran Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının, o meşakkatli yollardan bir an bile tereddüt etmeden yürüyen aziz şehitlerimizin bıraktığı bu paha biçilmez emanetin ebedî bekçileriyiz. Ona olan sevgimiz, sadece geçmişe duyulan bir özlem değil; yarınlara uzanan en güçlü rehberimizdir. Cumhuriyet; bize sadece geçmişten kalan kıymetli bir miras değil, aynı zamanda gelecek nesillere borçlu olduğumuz en büyük namus sözüdür. Onu korumak, devrimlerini anlamak, ilkelerini yaşatmak ve fikri hür, vicdanı hür nesillerle sonsuzluğa taşımak her birimizin tarihî görevidir.
Her 29 Ekim’de göğsümüzü kabartan o ulu gurur, gözlerimizi buğulandıran o ince sızı ve ruhumuzu kaplayan o büyük minnet duygusu hiç eksilmesin. Bu topraklara bağımsızlık ve hürriyet nefesini üfleyen, kalbimize vatan sevgisini ilmek ilmek işleyen ebedî başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, milli mücadelemizin tüm kahramanlarını, aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi derin bir saygı, rahmet ve sonsuz bir minnetle anıyoruz. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun; o mavi gözlerde yanan hürriyet meşalesi hiç sönmesin, Cumhuriyetimiz sonsuza dek yaşasın!